Petrus schrijft aan christenen die leven als vreemdelingen in een wereld die niet altijd begrijpt of accepteert wat zij geloven. Hij begint niet met hun problemen, maar met wat God voor hen heeft gedaan: door Gods genade zijn zij opnieuw geboren tot een levende hoop door de opstanding van Jezus Christus uit de dood. Deze wedergeboorte geeft hun een nieuwe toekomst, een onverwoestbare erfenis en een redding die niet afhankelijk is van omstandigheden, maar vastligt in God. Juist wanneer het leven moeilijk is, mag deze hoop het fundament zijn waarop christenen leven.