Liefde die de wapens neerlegt (radicale genade)

Iemand bestempelen als jouw vijand, is niet gewoon het gevolg van iemand niet aardig te vinden maar het resultaat van een diepe wonde of pijn die jou (of je dichtste naasten) is aangedaan. Wanneer iemand je kwetst, bedriegt of afwijst, schreeuwt een stem in ons om gerechtigheid en wraak. Diep vanbinnen hanteren we allemaal de logica van ‘oog om oog en tand om tand’. Het vraagt iets van ons om niet meteen over te gaan op het nemen van wraak. Vergeving voelt soms aan als een zwaktebod omdat de dader met zijn misdaad zo lijkt weg te komen. Indien ik mijn vijanden moet liefhebben? Geef ik mijn tegenstander dan net niet de kans om mij nogmaals te kwetsen? Jezus’ voorbeeld van de extra mijl te gaan, is volslagen onlogisch maar illustreert net de werking van het koninkrijk. Romeinse soldaten konden Joden in de tijd van Jezus dwingen om hun materiaal voor één mijl te dragen. Door twee mijl mee te lopen met de vijand, werd de regie terug in eigen handen genomen. Het vraagt een bewuste keuze om niet door het leven te gaan als slachtoffer van de onrechtvaardigheid van een ander maar door net te kiezen om uit de overvloeiende liefde en vrijheid van Jezus te gaan leven. Dit is de extra mijl lopen samen met Jezus!

De extra mijl van radicale genade ontwapent de macht van het kwaad.