Wanneer we tot geloof komen, richten we ons vaak op vragen over Gods wil voor ons leven: Wat is mijn roeping? Wat moet ik doen? Welke weg moet ik kiezen? Dat zijn belangrijke vragen. Maar intussen vergeten we soms te kijken naar wat God ons al heeft toevertrouwd. Wat ligt er nu al in onze handen?

Onze relatie met God brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Als Zijn dienaren worden wij geroepen om trouw om te gaan met wat Hij ons geeft — onze gaven, onze tijd, onze invloed — ten dienste van Zijn Koninkrijk.

In de parabel valt iets op: de twee dienaren die handelen met wat hun is toevertrouwd, krijgen precies dezelfde woorden te horen: “Goed gedaan, goede en trouwe dienaar.” Niet omdat ze evenveel verdiend hebben, maar omdat ze trouw zijn geweest met wat ze hebben gekregen.

Maar dan is er die derde dienaar.

Hij doet niets met wat hij ontvangen heeft. Waarom? Niet uit pure luiheid, maar vooral uit angst. Hij ziet zijn heer als hard en streng. Zijn beeld van zijn meester verlamt hem. Uit angst om te falen, doet hij uiteindelijk helemaal niets.

Ons handelen wordt diep beïnvloed door hoe wij God zien.
Als wij Hem vooral zien als veeleisend en veroordelend, zullen we ons terugtrekken.
Maar wie Hem vertrouwt, durft risico te nemen, durft te investeren, durft te handelen.

Het gaat dus niet om hoeveel we doen. Het gaat om trouw.
Maar trouw vraagt vertrouwen.
En vertrouwen verdrijft angst.

De vraag is daarom niet alleen: wat heb ik gekregen?
Maar ook: hoe zie ik God?