Dit deel van de Psalm doet denken aan de woorden uit Genesis 1, waar God sprak en de aarde werd geschapen, dag per dag, deel per deel. Gods woorden hebben kracht, ze hebben scheppingskracht. Ze roepen dingen in bestaan. Vanuit Gods woorden is alles ontstaan (Johannes 1:1-3). De natuur gehoorzaamt de stem van Zijn maker. In de Psalmen en profeten word vaak stilgestaan bij de kracht van Gods woorden.

Ook in het Nieuwe Testament zijn we getuige van Gods scheppingskracht als Jezus spreekt. De natuur luistert als Gods Zoon, Jezus, spreekt. Zo stilt de storm als Jezus de golven toespreekt (Matteüs 8:23-27), verdort de vijgenboom als Jezus die vervloekt (Marcus 11:11-25). Daarnaast zien we ook dat er genezingen plaatsvinden als Jezus spreekt. Zo geneest Jezus de dienaar van de Romeinse hoofdman enkel door te spreken op afstand (Matteüs 8:5-13); komt Lazarus uit het graf als Jezus hem roept (Johannes 11:38-44). 

We dienen een God die baas is over de hemel en de aarde. De God die de aarde in leven heeft geroepen en nog steeds de heerschappij over het leven houdt. Verwachten we dat diezelfde woorden in Jezus nog steeds dezelfde kracht hebben als we bidden in Zijn naam?